Randome-zine

    MoreMars team    
News / Releases / Random / Distro / Friends / Contact   

Va - Hoga Nord  [lp 2009 Segerhuva]

Η Segerhuva είναι μία εταιρία από την Σουηδία με μεγάλη ιστορία από πίσω της. Υπάρχει εδώ και 10 ολόκληρα χρόνια, κυκλοφορώντας πολύ καλές και περίεργες δουλειές. Αυτός ο δίσκος (μιας και cd δεν θα βρείτε!), είναι μία περιποιημένη συλλογή. Όπως οι ίδιοι αναφέρουν … “τέσσερα μεγάλης διάρκειας κομμάτια από τέσσερα σουηδικά συγκροτήματα – καλλιτέχνες, αφιερωμένα στην ξεχασμένη από το θεό γη, την Σουηδία ή όπως αλλιώς την αποκαλούμε, Höga Nord”. Ακούγεται αρκετά ενδιαφέρων, αλλά ας την δοκιμάσουμε! Το εξώφυλλο είναι ασπρόμαυρο με μία αρκετά φόλκ αισθητική, όπως και εσείς μπορείτε να διαπιστώσετε. Οι συμμετέχοντες είναι οι Dusa, Niellerade Fallibilisthorstar, Bocksholm και Vartgard. Το κομμάτι των Bocksholm είναι το bogamord. Λουπαρισμένες ηχογραφήσεις και ήχοι από τρυπάνια δημιουργούν μία βιομηχανική ατμόσφαιρα. Μέχρι στιγμής δεν διακρίνεται καμία επεξεργασία του ήχου. Σε λιγάκι και αφού κοπάζει το θορυβώδες τοπίο ένας μεταλλικός ήχος επεξεργασμένος με eco δωματίου αρχίζει να εμφανίζετε. Από εδώ και πέρα ένα ηλεκτροακουστικό πείραμα από περίεργους μεταλλικούς ήχους θα μονοπωλήσουν. Το κομμάτι του Dusa, που ελπίζω να τον θυμάστε από το album του Bjung (… δες random#2) που είχε κυκλοφορήσει το 2005 από την ΑΚΑ, λέγετε “Markliga timmar: nattslut”. Είναι ένα είδος συνέχεια του δίσκου αυτού και αυτό είναι πολύ ενθαρρυντικό! Του Dusa του αρέσει να παίζει με field recordings και πάντα καταφέρνει να μας δώσει μία αίσθηση concret μουσικής ιστορίας. Ένα παραμορφωμένο βιολί, τύπου velvet underground, μας εισάγει λίγο βάναυσα στο κομμάτι, όταν όλα θα σταματήσουν ξαφνικά ένα lo-fi πιάνο θα δώσει νέο ρυθμό και σε λίγο ένα βιολί θα συνοδέψει. Αυτό το κομμάτι μου θυμίζει της πρώιμες μέρες των Godspeed you black emperror, αλλά στην τελική νομίζω ότι είναι κάτι εντελώς διαφορετικό, απλά και τα δύο αποτελούν πολύ ιδιαίτερα ακούσματα. Η δεύτερη πλευρά μπαίνει με τους Niellerade Fallibilisthorstar. Είναι ένα αυτοσχεδιαστικό κομμάτι. Η drone συναντά την ambient. Είναι ένα από τα καλά κομμάτια της συλλογής! Τέλος οι Vartgard μας σερβίρουν μία παραμορφωμένη εικόνα του κόσμου μας. Το “Finkhallen” είναι ένα θορυβώδες drone κομμάτι με εσωτερική και εσωστρεφή δομή. Αν θέλετε να ακούσετε αυτή τη συλλογή θα πρέπει να βιαστείτε γιατί μόλις 300 κόπιες υπάρχουν. Δράστε γρήγορα γιατί αξίζει και δεν θα το μετανιώσετε! [Marios M]

links
Segerhuva site

Outer space alliance – outer space alliance remastered [holy feather 2009]

Αυτός ο δίσκος πρωτοκυκλοφόρησε το 1999. Αυτή είναι η remasterd έκδοση του και από όσο μπορώ να διαβάσω στο εσώφυλλο περιλαμβάνει διαφορές στη σειρά των κομματιών αλλά και την αντικατάσταση ενός αρχικά συμπεριλαμβανομένου κομματιού, το journey, με το the dying sun made our hearts cold. Δεν είχα την ευκαιρία να ακούσω το αρχικό προιόν έτσι δε μπορώ πραγματικά να σηζητήσω για ζητήματα που αφορούν τα remasters και την καλλιτεχνική τους γνησιότητα και αναγκαιότητα κλπ έτσι απλά θα ασχοληθώ με αυτό που ακούω.
Ο δίσκος χαρακτηρίζεται από μία συνεχή αλλαγή στις ατμόσφαιρες η οποία επιχειρείται να εκφραστεί γραφικά και στο εξώφυλλο του δίσκου μέσω ενός τροποποιημένου γεωμετρικού τόξου, κινούμενος από τα πιο λυπητερά κομμάτια στα πιο χαρούμενα και ξανά από την αρχή. Το εισαγωγικό κομμάτι (“anything I want to be”) περίπου συνοψίζει και όλη την αφήγηση. Καλοδουλεμένη ambient με πολλές αναφορές σε ατμοσφαιρκό space rock, εμπλουτισμένη με διάσπαρτα, εκλεκτικιστικά μουσικά στοιχεία.  Θα μπορούσε εύκολα να γίνει αντιληπτός ο δίσκος ως συνοδεία sci-fi ταινίας με όλη αυτό τον ενθουσιασμό της μετατροπής του ρετρό ήχου σε ψηφιακό. Ευτυχώς όμως το πρώτο κομμάτι δεν είναι και το τέλος του δίσκου καθώς οργανικά στοιχεία εισάγονται στη δομή του “dishwasher deluge”, με ψήγματα μυστικισμού και υπομνήσεις tablas και ξεπλύματα από space πλήκτρα. Μία γλυκόπικρη κιθάρα μαζί με ανεστραμένες χρονικά ηχογραφήσεις και απόμακρο slide a la tropicalla κάνουν το “comfortably numb” (κι όμως δεν είναι διασκευή αλλά πως δίνεις ένα τέτοιο όνομα ?) πιασάρικο ενώ ακολουθεί το “dea alba” και το “high tide” τα οποία παίζουν με την αφαίρεση καθώς διαθέτουν πολύ λιγότερα ρυθμικά στοιχεία αναμεμιγμένα με φορτωμένα στο reverb γρατσουνίσματα ψηφιακών μετάλλων ή αντίστοιχων αντικειμένων. Το αγαπημένο μου “loop 1” ακούγεται σαν μία ευθεία αναφορά στους pink Floyd ή στα χαλαρά τζαμαρίσματα των προ 2000 porcupine tree χωρίς τα ενοχλητικά prog στοιχεία.
Πρόκειται για ένα ευχάριστο στην ακρόαση δίσκο αν και κάπως έχεις την εντύπωση ότι σε αφήνει στα μισά. Υπάρχει μία αίσθηση ετεροχρονισμού, πρόκειται για remaster toy 1999 στο κάτω κάτω. [Fervent]

links
Holy Feather Site

Fiesta animal – gel de balistica [corps-morts]

Θα έπρεπε ήδη να τους γνωρίζετε. Η πρώτη τους κυκλοφορία ήταν στη δικιά μας σειρα «αναρθρία» μαζί με τους muso fantasma (τσέκαρε το releases section για κριτικές και πληροφορίες) και αυτή είναι η δεύτερη κυκλοφορία τους με την corps-morts. Τμήματα αυτοσχεδιασμών, μικρά τραγούδια, μουσικά αποσπάσματα, φρικαρισμένος θόρυβος με κάθε μέσο, death disco (όπως στο conflictos con daneses), είναι μερικά από αυτά που σου έρχονται στο μυαλό κάθε φορά που τους ακούς. Ο αντίκτυπος των αρχών των 80s μέσα από τους einstuerzende neubauten, sonic youth και birthday party (στα vestido terror, problemas para hablar, sexo con el teclado Nuevo) μαζί με πρώιμο Nick Cave και Lydia Lunch (στα eludiento scones), είναι προφανής. Στοιχεία από kraut rock (στο tormenta del desierto), stereolab εναντίον ελεύθερου αυτοσχεδιασμού (στα mirando manipulaciones pervesas, comisaria de pasiones menores), καταφέρνουν να αναμιγνύουν όλα τα παραπάνω και παρόλα αυτά να διατηρούν τη δική τους διακριτική ταυτότητα. Είναι ενα θαύμα να συμβαίνει αυτό σε μία μπάντα. Το τελευταίο κομμάτι του ψδ (ivernar) είναι ένα από τα καλύτερα που έχουν γράψει, ένα σχεδόν αυστηρό, στοχαστικό κομμάτι που καθοδηγούν η φωνή, τα τύμπανα και τα πλήκτρα. Τα φωνητικά είναι πολύ όμορφα εκφραστικά, αυτό είναι το μόνο που μπορώ να πω. Αυτό είναι το παρελθόν που έρχεται από το μέλλον.[Fervent]

Links
Fiesta Animal Myspace
corps-morts site
video sexo conel teclado nuevo

Sun of the seventh sister – farben raum [heard worse records 2007]

Οι Sun of the seventh sister είναι μία κολλεκτίβα καλλιτεχνών-μουσικών από την Αυστραλία και τη Νέα Ζηλανδία τα μέλη της οποίας ποικίλουν από 10 σε 25. Ο αριθμός των οργάνων που χρησιμοποιούν είναι ψιλοτεράστιος και συμπεριλαμβάνει πολλαπλούς drummer, ηλεκτρικά χορδόφωνα (δεν έχω την παραμικρή ιδέα τι είναι), διάφορα πνευστά, φωνητικά, oscillators, ηλεκτρικές κιθάρες και πάνω κάτω οτιδήποτε τους πέφτει στα χέρια. Αυτή η ορδή νομάδων μουσικών μου φέρνει στο μυαλό τους νομάδες καλλιτέχνες του μεσαίωνα με ότι μπορεί να κουβαλάει αυτό συνειρμικά, την τρέλα, τη βύθιση στη μουσική ως πράξη, τις εκστατικές τελετουργίες, μία σωματικότητα απούσα στις μέρες μας. Το farben raum δεν είναι ένα απλό τζαμάρισμα όπως θα φανταζόσασταν ή το προϊόν μιας free-folk σέχτας (σικ). Αντίθετα είναι ένα γιγαντιαίο ψυχεδελικό τέρας που βρυχάται, ουρλιάζει, ηρεμεί, ξεσπά με κάθε τρόπο και πάλι από την αρχή, αποτελούμενο από μέλη των xNoBBQx, UnAustralians, Arse Lunch, Cock Up Shitting Whore, Rats With Wings, Stasis Duo (οι οποίοι συμμετείχαν και στη δικιά μας τριπλή συλλογή deconstructive music) και άλλων.
Το cd στην heard worse records συμπεριλαμβάνει 3 μεγάλα σε διάρκεια αποσπάσματα και με συνολική διάρκεια 80 λεπτών εμβαπτιμένα στη σωματικότητα, στην  προφητεία και σε ότι άλλο μπορείτε να φανταστείτε. Από τον ελεύθερο αυτοσχεδιασμό, στην εκστατική jazz και στη φόλκ ο δίσκος καθίσταται εμπειρία που μακάρι να μπορούσα να είχα ζήσει ζωντανή. Ειδικά το τρίτο κομμάτι είναι απίστευτα έντονο. [Fervent]

Links
sun of the seventh sister Myspace

Expedition guide – home studies series vol 1: lamps for the wayward chain [cdr self released, 2008]

“A careless word…a needless sinking.”  Όμορφοι στίχοι. Ουσιαστικά τραγούδια (η έμφαση στο ουσιαστικά). Ηχογραφημένο πιθανότατα σε κάποιο υπόγειο, υπνοδωμάτιο ή κάτι τέτοιο αλλά είναι κάποια από τα καλύτερα κομμάτια που γράφτηκαν φέτος. Είναι σαν οι pavement ή ο fog να το γυρίζουν στα ακουστικά, να ρίχνουν μέσα και μερικές παράξενα επαναλαμβανόμενες λούπες από πλήκτρα, λίγο manjo (σε ένα κομμάτι) και να εστιάζουν στα βασικά. Αυτή η μπάντα του ενός ανθρώπου (περισσότερα δεν είναι γνωστά) είναι πολύ ταλαντούχα για να αφομοιωθεί από τη μουσική βιομηχανία. Τα  chokes on stereo, show me the shipwreck και no needless sinking  είναι σιγκλάκια που θα έπρεπε να πουλούν εκατομμύρια. Οι λέξεις δεν είναι ποτέ αρκετές και έτσι προτιμώ να επιστρέψω στο lamps for the wayward chain. [Fervent]

Links
Expedition Guide myspace

Michael Vorfeld – lightbulb music [easy discs 2009]

Αυτή είναι η δεύτερη κυκλοφορία από τον κατάλογο της εταιρείας και είναι περιορισμένη σε 96 κόπιες. Ο Michael Vorfeld είναι ένας καλλιτέχνης και μουσικός ο οποίος αυτή τη στιγμή ζει και εργάζεται στο Βερολίνο. Δουλειές του είτε με τη μορφή performance είτε με τη μορφή μουσικών παραστάσεων έχουν παρουσιαστεί στο  ‘docementa 8’ στο Kassel , στο 'Experimental Intermedia' στη New York, στο ‘melkweg’ στο Amsterdam και σε πολλά άλλα σημεία του κόσμου. Οι οπτικές και ηχητικές ποιότητες του συνόλου της παρουσίασης του lightbulb music είναι δύσκολο να εκτιμηθούν πλήρως μέσω μίας ηχογράφησης. Η σεμνή συσκευασία και το λευκό cdr μας παρέχουν μόλις τις βασικές πληροφορίες και μία εικόνα ενός αριθμού γλόμπων οι οποίοι είναι διασυνδεδεμένοι μέσω ενός spaghetti καλωδίων.  Έπειτα πατάς το play και ακούς τον ήχο του ηλεκτρισμού ο οποίος σου θυμίζει τις πρώτες δουλειές των pan sonic και του alva noto. Ο μινιμαλισμός είναι το όνομα της υπόθεσης εδώ ενώ η electronic και η techno είναι ταμπέλες οι οποίες σταδιακά ξεπηδούν. Δομές αναδεικνύονται και εξαφανίζονται τόσο γρήγορα όσο ο Vorfeld αγγίζει τα καλώδια και τους γλόμπους. Ήχοι από στατικό ηλεκτρισμό, ο ήχος του γυαλιού και των volt μιξάρονται σε ένα πολύ όμορφο αμάγαλμα. Τα 5 κομμάτια διαρκούν από 6-11 λεπτά και καταφέρνουν να σου κρατούν το ενδιαφέρον καθόλη τη διάρκεια του cd. Κρίμα ωστόσο που δεν είναι dvd αλλά αποτελεί όμορφη καταγραφή της παράστασης. Γνήσιος, χωρίς επεξεργασία από στούντιο, μη-διαμεσολαβημένος ηλεκτρισμός. [Fervent]

Links
easy disc Site
Michael Vorfeld Site
Live Performance video

 Αυτή είναι η πρώτη στον κατάλογο κυκλοφορία και περιορίζεται σε 71 κόπιες.  Περιλαμβάνει μία ηχογράφηση διάρκειας 27 λεπτών και 4 δευτερολέπτων η οποία ακούγεται και σαν ηχογράφηση τοπίου αλλά και σαν μία παράξενη εγκατάσταση. Αυτό που μου έκανε μεγαλύτερη εντύπωση είναι τα διάσπαρτα ψυχογεωγραφικά στοιχεία στην προσέγγιση της ηχογράφησης. Η ροή του νερού και η κίνηση του ηχογράφοντα εξελίσσονται διαρκώς δημιουργώντας ένα περιβάλλον σε πραγματικό χρόνο. Η αφέλεια πίσω από αυτή την απλή στη σύλληψη της τακτική είναι ριζοσπαστική κατά τον τρόπο που τοποθετεί τον ακροατή σε μία διαδοχή επιβαλλόμενων τυχαίων γεγονότων. Είναι μία από εκείνες τις δουλειές οι οποίες σε ωθούν περισσότερο να δράσεις μόνος σου από το να παραμένεις ακροατής ή θεατής κοκ. Εάν έπρεπε να συγκρίνω τη δουλειά αυτή με δουλειά άλλου καλλιτέχνη τότε σίγουρα το όνομα της Κaffe Matthews θα έπρεπε να αναφερθεί. [Fervent] 

links
Adam Reese myspace

Numinous eye – it’s coming down / Time's stolen thoughts [2008 self released]

Οι numinous eye είναι ένα duo κιθάρα τύμπανα οι οποίοι ηχογραφούν στο San Francisco. Έχουν κυκλοφορήσει ακόμη δύο πράγματα εκτός αυτών που παρουσιάζονται εδώ μέσω της little mafia records και της archive records αλλά αυτά είναι τα πιο πρόσφατα τους τα οποία και κυκλοφόρησαν μόνοι τους.
Το cdr time’s stolen thoughts περιλαμβάνει 3 κομμάτια βασισμένα στον αυτοσχεδιασμό και υποθέτω ότι περισσότερο στηρίζονται στο lead της κιθάρας του Mason Jones. Εξελίσσονται  αργά φέρνοντας στο μυαλό low tempo space rock και τους sub-arachnoid space στα πιο ήσυχα τους. Ο Mason χρησιμοποιεί την κιθάρα του με πολύ ευθύ τρόπο, πάντα είναι ακριβής και αυτό κάνει το παίξιμο του να ακούγεται ευκολότερο από ότι είναι. Χρησιμοποιώντας μία μεγάλη ποικιλία από εφέ καταφέρνει να τραβά την προσοχή στο στυλ του, γεμίζοντας όλα τα κενά χωρίς να κάνει φασαρία χωρίς λόγο.
Το it’s coming down cdr έρχεται σε μία πανέμορφη συσκευασία από λευκό χαρτόνι με χειροποίητες σφραγίδες πάνω του. Τα πράγματα είναι αρκετά διαφορετικά από το time’s stolen thoughts. Υπάρχουν 6 κομμάτια, πολύ μικρότερα σε διάρκεια εκτός του “silhouettes and the light that shines on secrets” το οποίο είναι επίσης και το λιγότερο ενδιαφέρον στο δίσκο. Τα υπόλοιπα 5 κομμάτια πετυχαίνουν στο να ισορροπούν τις συνεισφορές των δύο μουσικών και πλησιάζουν περισσότερο σε αυτό που ο καθένας περιμένει από μία δημοκρατική μπάντα, τη συνεργασία.  Το πρώτο κομμάτι το “a moment of reflection” χαρακτηρίζεται από μία πολύ όμορφη άρρυθμη ποιότητα φέρνοντας στο μυαλό τη σκηνή του Chicago με τις jazz επιρροές της, ενώ το δεύτερο κομμάτι, το “dreams of a continental shelf” αφήνει μία μακρινή γεύση από blues. Στα “sometimes this neighborhood gets me down”  και “silhouettes and the light that blinds” τα τύμπανα του Mike Shoun έρχονται στο προσκήνιο επαρκώς δωρικά, παρέχοντας το απαραίτητο συγκείμενο για την αφαιρετική κιθάρα του Mason μέσω αντίστιξης. Το τελευταίο κομμάτι “I wish they’d stop smiling like that” είναι κατά την άποψη μου και το καλύτερο του δίσκου. Η a la post rock δομή του με την αντίθεση ηρεμίας και έντασης μαζί με τα αυτοσχεδιαστικά του σημεία μου φέρνουν στο μυαλό τους πρώιμους san agustin.
Εάν έπρεπε να διαλέξω μεταξύ των δύο, σίγουρα θα πήγαινα για το it’s coming down. [Fervent]


links
Numinous Eye site

Άλλη μία κυκλοφορία της heard worse records από την Αυστραλία. Οι προσεγμένες συσκευασίες τους συνεχίζονται και με αυτή καθώς βασίζεται σε ανακυκλομένη συσκευασία βινυλίου πάνω στην οποία εφαρμόζουν το πόστερ του εξωφύλλου. Οι sun of the seventh sister συμμετέχουν κι εδώ τελευταίοι στην πρώτη πλευρά (με όλη τους τη δύναμη ως 25μελής μπάντα) μαζί με τους (με σειρά εμφάνισης) rlw (το duo των Johannes Frisch και Ralf Wehowsky, εδώ αυτοσχεδιάζουν σε αφηρημένες δομές με το sitar να αποτελεί το κύριο σημείο αναφοράς), castings (οι οποίοι έχουν κυκλοφορήσει και στις εταιρείες chocolate monk και στις american tapes), rahdunes (προσθέτουν πινελιές γερμανικού industrial των αρχών του 80), cygnus (σε ένα lo-fi ambient κομμάτι όπου η κιθάρα δίνει το ήρεμο στίγμα της με synth στο φόντο), xNoBBQx (όγκοι feedback σε συνδυασμό με delay, wah και μπάσους μικροφωνισμούς), loachfillet (με το αινιγματικό sample στην αρχή με τη γυναικεία φωνή που επαναλαμβάνει στα ελληνικά «βρέχει συχνά» ενώ ακολουθεί ένας freak out αυτοσχεδιασμός με θόρυβο από ηλεκτρονικά, κιθάρα και τύμπανα που θυμίζει την αμερικάνικη σκηνή) Marco Fusinato (ο οποίος συνεχίζει από εκεί που σταματούν οι loachfillet, συνεργάστηκε στο παρελθόν με τον Thurston Moore γύρω στο 2000 σε ζωντανές εμφανίσεις και performances στο κέντρο σύγχρονης τέχνης της αυστραλίας). Στη δεύτερη πλευρά συναντάμε τους Βρετανούς the vitamin b12 (φωνητικά επεξεργασμένα με αναλογικό sequencer ή κάτι τέτοιο), Mark Harwood (από την ομάδα της αυστραλιανής επίσης synaesthesia σε ένα ήρεμα σχετικά εξελισσόμενο κομμάτι βασισμένο σε επεξεργασμένα field recordings), werewolf Jerusalem (ηλεκτρονικός θόρυβος), misty lavender doughnuts of shame (απλά καταπληκτικό όνομα), arse lunch (side project των xNoBBQx, εδώ δίνουν ένα drone βασισμένο σε μικροφωνισμούς και σφυρίγματα από κιθάρες όπως προέκυψε από ζωντανή ηχογράφηση του 2007), pigs in the ground και κλείνει την πλευρά o William de Kooning (με locked grooves).
Οι κυκλοφορίες της heard worse είναι πάντα ποιοτικές όπως κι αυτή. Καταφέρνουν να δίνουν το στίγμα της εταιρείας αλλά και των καλλιτεχνών που συμμετέχουν ενώ παρά το δύσκολο αντικείμενο τους καταφέρνουν να κρατούν έντονο το ενδιαφέρον τους και να μην κουράζουν ούτε στιγμή. Πρόκειται για αντικείμενο τέχνης το βινύλιο στα σίγουρα. [Fervent] 

links
Head worse rec Myspace

Αυτή είναι η πρώτη κυκλοφορία της drone records και του the infant cycle που ακούω και είναι μία πολύ ευχάριστη έκπληξη. Οφείλω να παραδεχτώ ότι τα drones δεν είναι και πολύ του γούστου μου κυρίως επειδή η απουσία ηχητικής πληροφορίας τα καθιστά δύσκολο να συγκεντρωθεί κανείς σε αυτά. Στη συγκεκριμένη περίπτωση ωστόσο έχουμε μία ενδιαφέρουσα ανάμιξη με ηλεκτροακουστικά στοιχεία.  Ως the infant cycles ηχογραφεί ο Jim DeJong ο οποίος είναι ενεργός από το 1992 και ο οποίος εστιάζει (όπως αναφέρει στη σελίδα του στο Last fm) “…στην εξερεύνηση των σχέσεων μεταξύ των ήχων καθώς και  από πού προέρχονται.» . Και οι δύο πλευρές του 7” είναι εξαιρετικά προσεκτικά δομημένες. Η πρώτη πλευρά που αποτελείται από δύο κομμάτια τα οποία εύκολα θα μπορούσαν να γίνουν αντιληπτά ως ένα, τα  “secret hidden message” και “(and then the dog replied)”, και τα οποία χαρακτηρίζονται από την εμμονή του DeJong σε αυτό που καταλαβαίνω ως λεπτομερώς αφηρημένη γραμμική αφήγηση, όλοι οι ήχοι συνενώνονται όμορφα σε μεσαίες διάρκειες οι οποίες παράγουν όμορφα εφέ τα οποία αν και φέρνουν στο μυαλό λούπες χαρακτηρίζονται από την απουσία επανάληψης.  Διαβάζω ότι κάποιοι από αυτού τους ήχους προέρχονται από κλουβί πουλιών και μαγειρικά σκεύη και μπορώ να υποθέσω μόνο ότι τους έχει τραβήξει και τη διάρκεια και το pitch. H δεύτερη πλευρά είναι πιο εντυπωσιακή ωστόσο.  Το “trombone” βασίζεται (προφανώς) σε ηχογραφήσεις από τρομπόνι οι οποίες πειράχτηκαν με τρόπο που μου φέρνουν στο μυαλό τους oval. Υπάρχει μία διάχυτη ατμόσφαιρα από minimal techno τουλάχιστον στο πρώτο μέρος το οποίο ακολουθείται από μία απότομη συνθετική αλλαγή πλεύσης. Παρά αυτή τη ρήξη το αποτέλεσμα είναι εξαιρετικά συμπαγές και οργανικό. Οφείλω να ομολογήσω ότι έχω το συναίσθημα ότι θα έπρεπε να γνωρίζω τη δουλειά των infant cycle. Πρόκειται για ένα πολύ καλοδουλεμένο, εννοιολογικά επαρκέστατο και ενδιαφέρον 7”. Χτύπησε διάνα. [Fervent]

inks
Drone rec Site
Infant Cycle Lastfm Site